stephan van den thillart

Hoe ziet je binnenwereld eruit?

Is het een ruimte met witte gladde muren, waar steeds alle disharmonie wordt weggepoetst. Zitten er deuren in de muren met ruimtes erachter, die je bezoekt al naar gelang je stemming. Zijn er vensters die je filtert om de buitenwereld vaag aanwezig te laten zijn.

Dag in dag uit werken we aan onze binnenwereld, onze binnenruimte, waar we het zo inrichten als het ons aanstaat. 

Soms wordt er ingebroken door de buitenwereld en je binnenruimte overstroomt. Als in een bootje spoel je door de vertrekken, op zoek naar stil water, je hoost, dweilt, poetst en provisorisch herstel je de schade.

Ja dit is je levenswerk, werken aan je eigen interieur. Reageren op de verrassende wendingen die het leven ons voorhoudt.

Kubuslamp met raster, afmetingen 30x30x30 cm, materiaal berkentriplex 
Het materiaal in de kubus is zo dun uitgesneden dat het licht van de lamp er doorheen schijnt.Als het licht uit is lijkt het een gesloten kubus zonder raster.
De naakte man  Met fysieke kracht toon ik mijn ongedwongen alter ego. 2,4 x 0,9 x 0,9 m, ⌀ 15mm , materiaal staal
Fietsduet, fietsers op de dijk langs de Maas, in het kader van Kunst a/d Maas van K26 (stichting beeldende kunst Oss). Afmetingen 3m hoog,
3m lang, materiaal staal.

Met een doorlopende lijn teken ik driedimensionaal, het verhaal van twee fietsende mensen op de dijk langs de Maas. De lijn verstaat de kunst van het zichtbaar maken door weg te laten. Wat overblijft is de rode draad, het beeld van deze fietsers. Onderstaand gedicht heb ik geschreven als poëtische beeld van deze fietsers.

Fiets duet

Samen fietsen we een duet,
zwenkend meanderen de armen
ons langs de Maas,
geruisloos draaien de benen,
het hoofd als roer in de strelende wind,
voetgangers verstenen,
de molen maalt er niet minder om,
de dijk is smal, maar breed het gemoed.
Door de uiterwaarden verschepen koeien hun melk,
vlaaien worden bedekt met een mantel van vliegen, 
op de rivier schuift Quo Vadis langs Deo Volente,
vissers halen hun hengel op.
Fietsende ogen stofzuigen het landschap,
ze laten een leeg vel achter,
thuis legen we onze zakken,
kunst aan de maas ligt aan onze voeten.